ภาพรวมที่ยังไม่ทั่วถึง
แม้ระบบการแพทย์ฉุกเฉินไทยจะพัฒนาต่อเนื่อง แต่ข้อมูลปีงบประมาณ 2568 เปิดเผยช่องว่างสำคัญว่า จากทั้งหมด 7,435 ตำบลทั่วประเทศ มีเพียง 4,861 ตำบล หรือ 65.38% ที่มีหน่วยปฏิบัติการแพทย์มาตรฐาน ขณะที่อีก 2,574 ตำบล หรือ 34.62% ยังไม่มีหน่วยเพียงพอต่อการดูแลประชาชน ตัวเลขนี้สะท้อนว่าเกือบหนึ่งในสามของพื้นที่ประเทศยังเข้าถึงบริการฉุกเฉินมาตรฐานได้ไม่เต็มที่
ช่องว่างที่กระจายไม่เท่ากัน
หากมองรายภูมิภาค ความครอบคลุมแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีสัดส่วนสูงสุดที่ 75.06% ตามด้วยภาคเหนือ 71.70% และภาคใต้ 67.68% ขณะที่ภาคกลางมีสัดส่วนต่ำสุดเพียง 46.62% จังหวัดที่มีความครอบคลุมสูงสุดคือภูเก็ต 100% รองลงมาคือลำพูน 98.04% และสตูล 94.44% ส่วนจังหวัดที่ต่ำที่สุดได้แก่ สมุทรสงคราม 27.78% พระนครศรีอยุธยา 29.67% และอ่างทอง 34.25% ความแตกต่างนี้ชี้ให้เห็นว่าการจัดสรรทรัพยากรยังไม่สอดคล้องกับความต้องการเชิงพื้นที่
บุคลากร: คอขวดที่แท้จริง
ปัญหาที่ลึกกว่าจำนวนหน่วยคือกำลังคน ระบบมีแพทย์ฉุกเฉิน 1,798 คน พยาบาลปฏิบัติการขั้นสูง 3,779 คน แต่มีพารามิเตอร์เพียง 1,790 คนเท่านั้น ตัวเลขนี้ต่ำมากเมื่อเทียบกับความต้องการของประเทศที่มีประชากรกว่า 66 ล้านคน คณะทำงานวุฒิสภาจึงเสนอเพิ่มพารามิเตอร์เป็น 7,500 คนภายในห้าปี พร้อมขยายทีมฉุกเฉินระดับท้องถิ่นและยกระดับหน่วยตอบสนองขั้นสูง เป้าหมายคือให้ผู้ป่วยวิกฤตได้รับความช่วยเหลือภายในแปดนาที
นัยต่อชีวิตประจำวัน
สำหรับประชาชนในพื้นที่ห่างไกล ตัวเลข 2,574 ตำบลไม่ใช่แค่สถิติ แต่หมายถึงนาทีที่ precious ที่อาจกลายเป็นชีวิตและความตาย เมื่อหน่วยกู้ชีพต้องเดินทางไกลหรือไม่มีศักยภาพในการ stabilisasi ผู้ป่วยก่อนถึงโรงพยาบาล การลงทุนในพารามิเตอร์จึงไม่ใช่ค่าใช้จ่าย แต่เป็นการซื้อโอกาสรอดชีวิตที่วัดผลได้
